We krijgen allemaal te maken met verlies. Groot of klein. Het verliezen van een baan, je gezondheid, een relatie of vriendschap. Het verliezen van een dierbare.
Maar hoe zit het met de rouw. Rouw je er om of duik je liever ergens in of weg, om het verlies en de pijn niet te hoeven voelen?
Vader
Vorige maand verloor ik mijn lieve vader. Hij had een respectabele leeftijd bereikt, zoals we dat dan zeggen. Een mooi leven gehad. Een fijn gezin geschapen. Een gewaardeerd collega geweest in zijn werk. En genoten daar waar kon. Zijn lichaam was ‘op’. Zijn geest nog niet.
En zo laat je iemand gaan. Een lichaam kan nou eenmaal niet eeuwig mee.
Herinneringen
Wat rest, blijven de dierbare herinneringen. De trots en dankbaarheid. En een hart vol liefde. Want wat heb ik veel van hem gehouden. En wat ben ik trots op wie hij was en hoe hij in het leven stond. Genietend van de kleine dingen. In alle eenvoud. En van de natuur.
En die natuur, die is nou precies die ook in deze periode weer zoveel waardevols brengt.
Zo was ik na de winterstop afgelopen week weer aanwezig bij de verdiepingstraining van Innersteps-School voor Natuurcoaching. En ‘toevalligerwijs’, niets gebeurt voor niets, ging deze dag over ‘rouw en verlies’.
Stilstaan
In de stilte en rust van de natuur komt naar boven wat naar boven wil komen en gezien wil worden. Daar waar je in de drukte van het dagelijks leven misschien aan voorbij gaat. Daar sta je nu stil. Bij wat er is en mag zijn. En wat aandacht vraagt.
En zo werd ook bij mij het verdriet nog weer even aangeraakt, na alle zorgen en regelzaken die een overlijden met zich meebrengt. Het verdriet dat staat naast de liefde en dankbaarheid. Die de leegte laat voelen. En het gemis. Het gemis van een fijne man in ons midden. En de liefdevolle en zorgzame vader die hij voor me was.
Ritueel
Door het ritueel dat ik deed in de natuur, tussen de bomen, mochten de tranen weer even vloeien. Naast de erkenning en acceptatie van het eindige van een menselijk lichaam. En het in die hoedanigheid aanwezig zijn op onze mooie aardbol. Een stukje verwerking, door de rust van de natuur en de stilte in mezelf.
Helende kracht
De natuur als helende kracht. Laten we haar koesteren. De tijd nemen om er in volle aanwezigheid te ‘zijn’. En te voelen wat gevoeld wil worden.
Want, rouw en verlies en pijn, je kunt er voor weg lopen. Maar “als je het proces niet doorloopt, neemt het op den duur een loopje met jou”… zo zei iemand.
En zo is het.