Met enige twijfel pak ik mijn agenda. Een datum prikken in het najaar. Voor de laatste natuursessie in een serie van vijf. Kan het nog? Wordt het niet te koud en te nat? Juist voor deze sessie, waarin we een mini solo quest gaan doen en dus vooral stil zitten? Mensen een kou laten pakken is niet wat ik nastreef. Als er überhaupt al mensen op af komen, in dit jaargetijde.
Toch prik ik een datum. Beloofd is beloofd. Die laatste in de serie hoort er ook nog bij. Zeker voor degene die alle andere keren mee waren en de serie compleet willen maken.
Het wordt half oktober. Ik waag de gok.
Eigen plekje
En zo zitten we daar. Verspreid in het bos. Ieder op ons eigen plekje. Tegen een boom of anders. In de stilte en de rust. Tussen het groen en de herfstkleuren. Dik aangekleed. Een matje onder onze billen. Een regenpak in de tas als reserve voor de eventuele regen of kou.
Zijn
In de wandeling er naar toe hebben we een vraag of thema op laten ploppen. Daar waar we graag een antwoord op of helderheid in willen. En daarmee gaan we zitten. Zonder verdere afleiding. Alleen maar ‘zijn’. In het hier en nu. Om te ervaren wat het ons brengt. Natuur. Ruimte. Rust. Stilte. Groen.
Ruimte
Ook ik doe mee. Heb me genesteld tegen een flink schuin hangende eikenboom. Die ondanks dat, zich wonderwel goed redt en nog steeds floreert. Terwijl hij jonge kiemplantjes, mos, paddenstoeltjes en ander mooi klein spul de ruimte geeft hun koppie boven de grond te laten steken. Juist omdat ie scheef hangt. En daardoor die ruimte creëert.
Wandelpaadje
Een eindje verderop loopt het paadje van de wandelroute. Een aardig belopen paadje. Van luid kletsende mensen. Zonder dat ze me zien passeren ze, druk verwikkeld in hun eigen praat. Afwisselend is het druk en stil. Ik neem het waar.
Ree
Plots voel ik me als een ree. Een ree die in zijn leger op de grond ligt. En vanaf zijn veilige stekkie de wereld aanschouwt. Zonder dat deze wereld het doorheeft. Ik probeer me voor te stellen hoe dat is. En dat lukt me aardig, zo op deze plek, midden in het bos en toch ook weer niet heel ver weg van het menselijk leven vandaan.
Regenpak
Zonnestralen schijnen tussen de nog bebladerde takken door. Ik kijk omhoog en zie een stukje blauwe lucht. Die even later al snel weer verdwijnt door de langsdrijvende wolken. Zacht tikkend begint het te regenen. Ik betrap me op de neiging om mijn mobiel te pakken. Om buienradar te raadplegen, of het de moeite waard is om mijn regenpak aan te doen. Maar ik weerhoud me ervan. Ik laat het gebeuren. Als het met bakken uit de hemel komt, heb ik het alsnog snel genoeg gepakt. Maar het is niet nodig. De druppels verdwijnen en de zon laat zich weer zien. Overgave.
Kou
Intussen begint de kou toch iets op te trekken. Je kan je nog zo dik aankleden, op een gegeven moment ga je het voelen. Zelfs met een matje onder je. Ik vraag me af hoe de deelnemers het hebben. “Niks moet”, heb ik van tevoren aangegeven. Dus bij echte kou en je niet lekker voelen, mag je altijd stoppen. Al is het ook een mooie uitnodiging eens door die weerstand heen te gaan natuurlijk. En te ervaren wat dàt met je doet.
Belletje
Van ‘opgeven’ merk ik echter niets. Als ik op mijn klokje kijk en de tijd om blijkt te zijn, loop ik zachtjes met mijn belletje langs de mensen. Het voelt eerder bezwaarlijk om hen uit die heerlijke rust te halen, dan dat ze snakken naar actie.
Stil
Het blijft een tijdje stil, als ik de thee inschenk en de uitnodiging doe, te delen wat er gedeeld wil worden. Langzaam weer terugkomen. In de wereld. In het gezelschap. In de gesproken taal.
Haast
Terug het bos uit, de auto in, weer verder de wereld in, valt het nu extra op. Hoe gehaast deze wereld is. Zelfs in Drenthe. Mensen lijken harder te scheuren in hun vierwielig voertuig dan voorheen. Kijken chagrijniger en boos. Even voel ik me er helemaal niet meer in thuis. Als ik me dat ooit al voel. De hectische maatschappij. Waar alles toch maar liefst zo snel mogelijk moet. Want tijd is geld. En geld is kostbaar.
Voldoening
Ik zucht. Enerzijds lichtelijk geïrriteerd door al die snelheid. Anderzijds van voldoening. Van weer een waardevolle ochtend. In de rust en stilte van het bos. Met mooie mensen. Die mee op pad gaan. De natuur in. Om te ervaren wat dat je kan brengen.
Geluk
Een stukje geluk. In een hectische wereld. Het besef wordt steeds weer groter; Geluk haal je niet uit de drukte. Uit de vele prikkels van de digitale maatschappij. Maar zit in jezelf. Misschien wel heel diep verscholen. Misschien wel ogenschijnlijk onbereikbaar. Maar het zit er. En je kan het naar voren halen. Met hulp van de natuur. Door te ‘zijn’. Tussen het groen. Zonder afleiding. In het hier en nu. In de stilte en de rust.
Eigen land
Je hoeft er niet voor naar Ibiza. Het kan gewoon in eigen land. Ook bij herfsttemperaturen. Of misschien wel juíst dan.
Trek je dikke jas aan. Laat je mobiel thuis. En ga naar buiten. De natuur in. Wees stil. Neem waar. ‘Ben.’ En geniet.
Misschien voel jij dan ook wel even dat stukje geluk. Dat stukje geluk dat je kan vinden in de natuur. En diep in jou verscholen zit. Dat gezien en gehoord wil worden. En er zo graag wil zijn.
Doen
Het is de moeite van het proberen waard. Op eigen gelegenheid. Of met Zonnejans. Wees Welkom. Dompel je onder in de schoonheid van de natuur. Zodat ook jij de ruimte vindt om dat stukje geluk te ontdekken…